22 Ekim 2013 Salı

Pencerimin kenarındaki saksı
Üzülme içindeki karanfiller soldu diye,
Sen başka çiçeklerin ev sahibi olacaksın.
Başka çiçeklerin köklerini sarıp sarmalayıp,
Isıtacaksın onu, soğuk gecelerde.

Belki bir gül; belki de papatya,
Kim bilir bir sarmaşığın evi olacaksın.
Ve onu gökyüzüne doğru kaldıracaksın.
Yitirme umudunu hiç, hani seversin sen ya
Yeşili,beyazı ve kırmızıyı,
Göreceksin hepsi senin rengin olacak.

Mevsim sonbahar şimdi,
Ondandır bu kuraklık, bu açlık ve yıpranmışlık.
Belki daha da sararacak günlerin,
Üşeyeceksin topraksızlıktan..
Ve kış çetin gelecek bedenine..
Ama unutma pencerimin kenarındaki saksı
Sil şu akmış makyajını, sil
Her kışın sonu bahara erişir, bunu ebedi bil..

Hiç yorum yok: